Nu Cumulus en ik voorlopig zijn uitgepraat over volwassen worden, heb ik opnieuw een compleet blank vel voor me liggen, waarop ik in relatieve anonimiteit kan schrijven wat ik wil. Vanaf een spiksplinternieuwe computer ook nog. Mogelijkheden te over, maar waar zal ik het eens over gaan hebben in deze zee van vrijheid?
Zal ik biechten over slechte gedachten? Te riskant, want ik ben immers niet volstrekt anoniem. Zal ik klagen over een onaantrekkelijk onderwerp als menstruatie? Verleidelijk, maar vast niet zo boeiend. Zal ik een gedurfd politiek standpunt innemen? Mwah. Trouwens, wat is nou nog politiek gedurfd vandaag de dag. Zal ik me opwinden over de teloorgang van de kwaliteitsprogramma’s op televisie? Nee, te schijnheilig, want ik kijk zelf het liefst naar belegen programma’s als Boer zoekt Vrouw, Wie is de Mol?, Spoorloos, Expeditie Robinson en Midsomer Murder. (Goh, dat opgroeien in het katholieke zuiden doet zich wel wreken met die voorkeur voor KRO programma’s.)
Ik ga jullie maar lastig vallen met een dilemma waar ik al weken mee worstel. Namelijk dit.
Ik ben een sloddervos, een chaoot, een verjaardagsvergeter en een wanbetaler. Men heeft daar geregeld last van, en men niet alleen, voor mezelf is het ook een kwelling nu en dan. Mijn onpraktische eigenschappen zijn genetisch volledig verklaarbaar, want mijn verwekker heeft dezelfde blauwdruk, wat al voor veel gezucht en gesteun in zijn omgeving heeft gezorgd, zoals dat mij ook vaak ten deel valt.
Nu blijkt mijn zoon erfgenaam van deze chaosgenen.
In vijf weken tijd is hij drie vesten kwijtgeraakt (waarvan hij er twee nooit meer heeft teruggevonden), twee voetballen verloren, drie keer vergeten overblijfbonnen te kopen voor school, twee keer per week zijn gymtas vergeten mee naar huis te nemen, 35 keer vergeten de dop op de tandpasta te draaien, heeft hij een keer zijn bril onherstelbaar kapotgemaakt en drie keer vergeten een boodschap door te geven nadat hij de telefoon had opgenomen.
Niet verwonderlijk dus dat hij met de regelmaat van de klok met rode wangen voor me staat, terwijl hij óeps, vergeten… mompelt. Tja, en wat dan te doen? Ik weet uit eigen ervaring dat het vergeten van allerlei zaken echt niet met kwade opzet gebeurt. Ik weet wel dat hij zijn net aangeschafte dure vest na het voetballen niet op het plein laat liggen om mij te stangen. Maar tegelijk maakt hij het zichzelf en zijn omgeving een stukje makkelijker als hij hier wat in zou veranderen. Ik ben er pas in geslaagd om enigszins gestructureerder te worden toen ik zelf kinderen kreeg en de chaos niet meer te overzien was. En ik zou graag willen dat mijn kind al wat eerder in zijn leven wordt bijgeschaafd. Maar hoe?
Moet ik boos op hem worden en hem straffen? Is het niet eigenlijk oneerlijk om boos op iemand te worden vanwege een karaktereigenschap? Het laatste wat ik wil is mijn zoon een minderwaardigheidscomplex bezorgen omdat hij last heeft van menselijke slechte eigenschappen. Moet ik er dan maar voor zorgen dat hij zoveel mogelijk last ervaart van zijn eigen slordigheid? Beetje gemeen om een kind dat elke nacht zijn astma puffer kwijtraakt, aan zijn lot over te laten. Bovendien zal het hem worst wezen dat ik zijn zakgeld inhou om een nieuw vest te bekostigen. Koopt ie de komende drie maanden toch gewoon geen computerspelletje. Vervelende consequenties accepteert hij zonder morren, maar de volgende keer loopt hij weer in dezelfde zeven sloten.
Moet ik hem dan voortdurend helpen alles te systematiseren? Ik zou wel willen, maar dat kan ik niet. Wat organiseren betreft heb ik genoeg aan mezelf, ik kan zijn agenda er niet bij hebben. Zijn vader is een stuk getalenteerder wat betreft agendabeheer, maar niet altijd aanwezig.
De hamvraag is eigenlijk: in hoeverre kun je van iemand verwachten, of prberen af te dwingen, dat iemand zijn genetische blauwdruk aanpast?