Gisteren moest ik op de radio toehoren hoe een oud liedje dat ik al jarenlang prachtig vind, werd misbruikt in een reclame. Het muziekje heet You’re so cool en het is de soundtrack van True Romance, een van de eerste films uit een jaren negentig reeks die destijds als stroming New Violence werd genoemd, en waarvan Tarantino uiteindelijk de belangrijkste exponent bleek. Met Christian Slater en een piepjonge Patricia Arquette. Het muziekje, dat ontzettend lief klinkt en in al die liefheid een schril contrast vormt met het geweld in de film, werd gebruikt voor een Rabobank reclame. Oeioei. Het is een teken dat ik oud word, dat muziek die destijds als cult werd beschouwd nu door onwetende marketingjongetjes en meisjes gebruikt wordt om het grote publiek een goed gevoel te geven over een bank. Ik kreeg zomaar het gevoel dat me iets werd afgepakt.
Maar het bracht me wel op het idee om, als filmfreak zijnde, eens aan een opsomming te beginnen van de pak hem beet vijf leukste soundtracks. Dan heb ik het niet over prachtige maar enigszins geijkte werken als Pirates of the Carribean (die door sommigen beter herkend zal worden als de muziek van Expeditie Robinson), Star Wars, Indiana Jones en drakerige Titanic, maar over de minder bombastische, onopvallender meesterwerkjes. Enne, ik hoor graag wat er ontbreekt op de lijst.

Nummer 5
Dan maar meteen You’re so cool uit True Romance. Het muziekje is lief, de titel is lief, het stelletje is lief, en je geloof in True Romance wordt voor de duur van het liedje hersteld. Totdat de Rabobank eraan kwam, dan.

Nummer 4
I will survive van Gloria Gaynor, uit de film Priscilla, Queen of the Desert. Niet het nummer zelf maar de combinatie met de beelden is grappig. Drie travestieten uit Sydney gaan in een oude bus op weg naar het woestijnhart van Australie, en nemen al hun glitter en glamour mee de ruwe woestijn in. Met Lord of the Rings elf Hugo Weaving als travestiet.

Nummer 3
Geweldige versie van I can’t help falling in love with you, gezongen door Lick the Tins, uit een van de leukste Ierse films ooit, The Snapper. Over een jong meisje dat ongehuwd zwanger raakt en het hele dorp laat gissen naar de identiteit van de vader.

Nummer 2
The heart asks pleasure first, uit de film The Piano. Hier wordt groots en vooral meeslepend geleefd, zoveel is duidelijk als je naar deze muziek luistert. In-en inromantische film zonder hulp van Hollywoodglamour. Bracht mij als 18-jarige enigszins in verwarring toen ik merkte dat ik de hoofdrolspeler, de vijftigjarige, veel te zware Harvey Keitel, woest aantrekkelijk vond.

Nummer 1

Mrs Robinson van Simon and Garfunkel uit de film The Graduate. Ik heb de film al zeker twintig keer gezien en kan zo meedoen aan een deel van de dialogen, maar het blijft een briljante film. De zojuist afgestudeerde Benjamin Braddock (gespeeld door een geweldig onderkoelde maar o zo klungelige Dustin Hoffman) probeert zich te bezinnen op zijn toekomst en zich te onttrekken aan de druk van zijn ouders om carriere te maken en te trouwen. In zijn verveling begint hij een affaire met de veel oudere Mrs Robinson, de vrouw van zijn vaders zakenpartner. Maar dan komt hij erachter dat hij de dochter nog leuker vindt. Prachtige gelaagde film vol generatiebotsingen waar het liedje (en overigens ook dat andere liedje uit de soundtrack, The Sound of Silence) perfect bij past.
Ik kon nergens een combinatie vinden van het liedje met filmbeelden, vandaar alleen een filmfragment. Dialoogsamples uit dit fragment werden overigens later gebruikt in een clipje van George Michael.