Gisteravond keken we voor het eerst een film in bed. Er was een tijd dat dat normaal was omdat een studentenkamer nu eenmaal niet zoveel ruimte biedt dat het onmogelijk is om geen TV te kijken vanuit je bed. Maar we hadden al zo lang geen film gekeken in bed, dat het leek of het nieuw was.

De film op zich was niet bijzonder.  Een Zweedse whodunnit, nog langzamer dan Wallander en met meer seks. Omdat de film zo lang duurde hadden we het kijken (noodgedwongen) in twee avonden opgesplitst. De eerste avond ging het kijken nog prima. De tweede avond begon wat ongemakkelijk met allemaal haperingen in beeld, geluid en ondertitels, vreemd genoeg niet allemaal tegelijk, maar wel zo vervelend dat we allemaal belangrijke dingen leken te missen.

De film stond niet op de laptop; hij werd geladen over Wifi naar het access point beneden en dan via langzaam ethernet terug naar boven naar de PC die twee meter van het bed staat. Aan de andere kant van de boekenkast, dus onbruikbaar om in bed film te kijken. Om nu ter plekke van langzaam ethernet snel ethernet te gaan maken was teveel van het goede, dus kabeltje gespannen (was aan de korte kant) om de laptop direct op de PC aan te sluiten. Terugspoelen: we bleken een belangrijk gegeven te hebben gemist, dus de hele actie was niet voor niets.

De laptop stond op een keukentrapje aan het einde van het bed. De dekenkist erachter was al te ver weg. Op zich niets mis mee, maar het beeld was toch wat klein. Het stukje muur erachter is nog leeg, dus daar zou heel goed een niet al te grote TV kunnen hangen. Het toeval wil dat de TV in de woonkamer niet al te groot is (en daarvoor had ik al moeten praten als Brugman), dus die kan prima naar boven. Dan kunnen we beneden een grotere TV halen—die kosten toch vrijwel niets meer tegenwoordig—dat moet Brugman twee jaar later toch wel voor elkaar kunnen krijgen. Om boven in bed dan TV te kunnen kijken moet er ook nog een antenneaansluiting geregeld worden.

Dat is wel heel veel werk voor iets dat we nooit doen. Niet te vaak film kijken in bed.