Ik ben jarenlang in slaap gevallen met de keuvelende stemmen van Barend & Van Dorp als achtergrondmuziek. Mijn lief die TV keek terwijl ik indommelde. Na de geboorte van de derde spruit heb ik de nodige nachten met haar opgezeten – ik kan echt niet slapen met een kind met buikkrampjes in mijn armen. Buikkrampjes, dat is trouwens echt zo’n consultatiebureau-etiket voor huilen zonder direct aanwijsbare oorzaak als een vieze luier of een beknelde vinger. Slim gekozen, dat etiket, want ‘buikkrampjes’ klinkt zielig genoeg om het moment van wanhoop van ouders langer uit te stellen; kramp is pijn en pijn is zielig, logisch dat het kind huilt en wat ben je dan voor ontaarde moeder als je je na een uur wild irriteert. Tegelijkertijd heeft het de suggestie van voorbijgaande, onschadelijke pijn en voorkomt het dat ouders in een stressstuip schieten omdat er wellicht iets fundamenteels mis is met hun kind.
Hoe het consultatiebureau in godsnaam kan weten dat het buikkrampjes betreft, heb ik me al vaak afgevraagd. Het kan toch ook hoofdpijn, oorpijn of keelpijn zijn, stierlijke verveling (ga maar eens 18 uur per dag in een wieg liggen) of existentialistische vertwijfeling over het begin van dit leven? Het nadeel is dat je er nooit achter zal komen en dat de eventuele mythe van buikkramjes nooit ontkracht zal worden. Ik heb wel eens aan mijn nu 11-jarige gevraagd waarom hij steeds ’s nachts wakker werd toen hij vijf weken oud was. Maar hij moest het antwoord schuldig blijven.
Hoe dan ook, toen ik met mijn derde kind nachtenlang op zat vanwege veronderstelde buikkrampjes, vormde de tv op de slaapkamer een prettige afleiding. Zo heb ik een nacht lang de aftakeling van de Paus kunnen volgen op CNN. Om drie uur ’s nachts viel zijn nierfunctie uit, niet veel later zijn leverfunctie, in de vroege ochtend was hij hersendood, en toen de rest van het gezin inmiddels stommelend wakker werd kwam het breaking news dat de Paus helemaal en voor de echt was overleden. Maar goed ook, want na zo’n nacht had ik me toch een beetje bedrogen gevoeld als de man het nog drie dagen had weten te rekken.
Toen we naar het buitenland verhuisden, verdween de TV uit de slaapkamer, om de eenvoudige reden dat we voor ons tijdelijke verblijf aldaar slechts een televisie wilden aanschaffen, en die kwam in de huiskamer te staan. In die slaapkamer waren er andere geluiden om bij in slaap te vallen: het loeien van tropische stormen, dikke regendruppels die op het dak kletterden, rondscharrelende possumpootjes en het kabaal van kikkers en vogels, afgewisseld door een enkele politie sirene.
Dat slapen zonder televisie beviel mij zo goed dat ik nu de mening ben toegedaan dat TV’s en slaapkamers niet samengaan. In bed slaap je, fluisterpraat je met elkaar, vrij je of lees je een boek.
Tenzij je last hebt van buikkrampjes.